هدف این تحقیق، بررسی اثرهای دو گونه ی کهور ایرانی Prosopis cineraria (L. ) Druce و کهور پاکستانی P. juliflora (SW. ) DCبر خصوصیات فیزیکوشیمیایی خاک و مقایسه ی آنها با فضای باز در جنگل های آمیخته ی جنوب ایران است. پس از انتخاب 15 درخت از کهور ایرانی و کهور پاکستانی در جنگل های آمیخته ی شهرستان سیریک، استان هرمزگان، در بهار 1397، یک نمونه ی ترکیبی خاک از چهار جهت (عمق 10 سانتی متری) از زیر تاج هر درخت (15 نمونه) و فضای باز (15 نمونه) به صورت کاملاً تصادفی برداشت شد و برای تعیین اسیدیته، درصد رطوبت، ماده ی آلی، هدایت الکتریکی، کلسیم، سدیم، منیزیم و پتاسیم تبادلی به آزمایشگاه انتقال یافت. نتایج نشان داد که همه ی خصوصیات خاک (به جز اسیدیته) در زیر تاج درختان به طور معنی داری بیشتر از فضای باز است. در زیر تاج کهور ایرانی، منیزیم، ماده ی آلی و رطوبت اشباع با مقادیر 23/72 میلی گرم در لیتر، 32/1 و 00/15 درصد بیشترین مقدار را داشتند. پتاسیم، سدیم و کلسیم در زیر تاج کهور غیربومی با مقادیر 7/239، 93/174 و 75/206 میلی گرم در لیتر بیشترین مقدار را داشت. هدایت الکتریکی (33/2 دسی زیمنس بر متر) و اسیدیته (10/7) در زیر تاج کهور غیربومی به ترتیب افزایش و کاهش معنی داری نسبت به فضای باز داشت. بر طبق نتایج می توان گفت که دو گونه ی بومی و غیربومی کهور بر خصوصیات شیمیایی خاک اثرهای مثبتی (به جز اسیدیته و شوری) دارند. با توجه به تأثیر چشمگیرتر کهور ایرانی بر خصوصیات کلیدی رطوبت و ماده ی آلی و افزایش هدایت الکتریکی در زیرکهور پاکستانی در اکوسیستم حساس و شکننده جنوب کشور، جنگلکاری در اراضی جنگلی با گونه ی بومی بر گونه ی غیربومی برتری دارد.

One of the most important forest trees in the south of Kerman, which plays an important role in the region's ecosystem and beekeeping industry and is infected by wood-eating beetles, is Prosopis cineraria. These trees are an important habitat for various animals and refreshing the hot air of the south. In the sampling conducted during 1401-1400 from the mesquite forests of southern Kerman (Ghaleganj, Faryab, Anbarabad), the wood-eating beetle Xylopertha reflexicauda (Bostrichidae) was collected for the first time from Prosopis cineraria trees and is identified. The species of wood-eating beetle was identified by reliable scientific sources and was finally confirmed by Mr. Dr. Len Yu Liu. This species was first identified and described by Lesne in 1937. Due to the lack of water and recent droughts and the weakness of Iranian mesquite trees, the larvae of this beetle are active inside the trunk and bark of mesquite trees and feed on the wood and bark of tree trunks and cause great damage to Prosopis cineraria trees.

کهور ایرانی (کهور معمولی) Prosopis cineraria (L.) Druce گونه بومی و شاخص ناحیه رویشی صحارا- سندی است از کرانه نوار ساحلی استان های بوشهر، هرمزگان، سیستان و بلوچستان تا جنوب استان کرمان پراکنش دارد. این رویشگاهها از نظر فلورستیکی، اقلیم، خاک، تراکم و انبوهی پوشش گیاهی متنوع اند. بنابراین در تحقیق حاضر سعی شده است تا ویژگی جنگل ها و رویشگاههای کهور ایرانی از دیدگاه اکولوژیکی مورد بررسی قرار گیرد. با این هدف در 14 رویشگاه، علاوه بر اطلاعات اقلیمی، مشخصات بیومتری و خصوصیات خاک شناسی نظیر هدایت الکتریکی عصاره اشباع، اسیدیته، آهک، کربن آلی، نسبت سدیم جذب سطحی، بافت و گچ رویشگاهها اندازه گیری شد. نتایج به دست آمده نشان می دهد، خاک رویشگاههای کهور ایرانی جوان است. اسیدیته خاک خنثی تا کمی قلیایی است. این خاکها در دامنه ای از شوری کم تا شور سدیمی است. از لحاظ کربن آلی خاک فقیر و دارای مقادیر چشمگیری آهک در لایه های سطحی و عمقی است؛ همچنین خاک تعداد کمی از رویشگاهها، حاوی گچ است. بافت خاک در اکثر رویشگاهها لوم سیلتی و لوم شنی است. رویشگاههای این گونه عموما در اقلیم های فراخشک و خشک گرم تا فراخشک معتدل گسترش دارد. میانگین بارندگی سالانه رویشگاههای این گونه دارای دامنه 45 تا200 میلیمتر و حداقل مطلق دما 4- و حداکثر مطلق دما 50 + درجه سانتیگراد است. به علت پاک تراشی توده های جنگلی کهور ایرانی و تبدیل آن به اراضی زراعی، سرشاخه زنی شدید به منظور تغذیه دام، قطع بی رویه به منظور تهیه زغال و زاد آوری بسیار ناچیز، کهورزارها بشدت تخریب شده و رو به نابودی اند.

مقدمه: اثرات دگرآسیبی گیاهان بر یکدیگر یکی از دغدغههای مهم در اصلاح و احیای مراتع کشور است. دگرآسیبی به اثرات بازدارنده یک گیاه بر رشد، نمو و یا سبز شدن گیاه دیگر اشاره دارد. ازجمله روشهای احیاء مراتع، کاشت گونه های مناسب و سازگار است؛ اما بدون در نظر گرفتن خاصیت دگرآسیبی گیاه احتمال شکست پروژه زیاد است. در تحقیق حاضر تأثیر عصاره درمنه دشتی بر سبز شدن، برخی خصوصیات موفولوژیک و محتوی عناصر غذایی کهور ایرانی که جوانهزنی سختی دارد، مواد و روشها: تحقیق حاضر در محیط گلخانه با شرایط دمایی 5 ± 23 درجه سانتیگراد و رطوبت نسبی 60 درصد اجرا شد. طرح آزمایشی مورد استفاده کاملاً تصادفی با 4 تکرار بود. نمونههای خاک از روستای دجینگ در شهرستان خاش (استان سیستان و بلوچستان) جمعآوری شدند. بهمنظور تهیه عصاره گیاهی، نمونههای درمنه دشتی در سایه خشک و سپس آسیاب شدند. سپس 190 گرم از پودر گیاهی در ظروف یک لیتری قرار داده شد. مقدار یک لیتر اتانول خالص بر روی نمونههای پودر شده ریخته شد و بر روی دستگاه شیکر بهمدت 24 ساعت قرار داده شد. محلول حاصل از صافی عبور داده شد و عصاره بهدست آمد. کشت بذرها در گلدانهای پلاستیکی به گنجایش شش کیلوگرم انجام شد و در هر گلدان سه کیلوگرم خاک ریخته شد. در هر گلدان تعداد 30 بذر به عمق سه سانتی متر کشت شد. تیمارها در دو غلظت 2/0 درصد (2 میلیلیتر در 1000 میلیلیتر آب مقطر)، 4/0 درصد و صفر به همراه آبیاری گیاه اعمال شدند. صفات مورد اندازه گیری شامل سرعت و درصد سبز شدن، طول ریشهچه و ساقهچه، وزن خشک جوانهها، محتوی کلروفیل، کاروتنوئید و محتوی عناصر غذایی کهور ایرانی بود. یافتهها: نتایج نشان داد بیشترین درصد و سرعت سبز شدن بذر مربوط به تیمار 2/0 درصد بود. در حالی که غلظت 4/0 درصد تأثیر بازدارندگی بر جوانهزنی گیاه داشت. با افزایش غلظت عصاره، طول ریشهچه و ساقهچه و وزن خشک گیاه کاهش معنیدار داشت. بیشترین و کمترین طول ریشهچه، ساقهچه و وزن خشک گیاه بهترتیب مربوط به تیمار صفر و 4/0 درصد بود. نتایج نشان داد عصاره درمنه دشتی باعث کاهش معنیدار رنگیزههای فتوسنتزی گیاه شد. بیشترین کلروفیل a، b، کلروفیل کل و کاروتنوئید مربوط به تیمار صفر بود و با افزایش غلظت عصاره محتوی رنگیزه های فتوسنتزی کاهش یافت. بیشترین و کمترین محتوی نیتروژن و فسفر گیاه بهترتیب در تیمار 2/0 و 4/0 درصد اندازهگیری شد. مقدار پتاسیم و منگنز با افزایش غلظت عصاره کاهش یافت. در حالی که با افزایش غلظت عصاره مقدار روی در بافتهای گیاهی افزایش معنیدار داشت. بهطور کلی عصاره درمنه دشتی در غلظت 2/0 درصد باعث افزایش سبز شدن کهور ایرانی شد. نتیجهگیری: بهطور کلی، با افزایش غلظت عصاره درمنه دشتی، صفات مورفولوژیک و رنگیزههای فتوسنتزی کهور ایرانی کاهش داشتند. عصاره درمنه بر جذب عناصر غذایی توسط کهور ایرانی تأثیر متفاوت داشت. بهطوری که در غلظتهای پایین باعث افزایش جذب نیتروژن و فسفر و در غلظتهای بالا باعث افزایش جذب منگنز گردید. غلظت 2/0 درصد عصاره درمنه بر روی سبز شدن گیاه تأثیر مثبت داشت. با توجه به تأثیر مثبت درمنه دشتی بر افزایش سبز شدن کهور ایرانی میتوان از عصاره گیاه در غلظتهای پایین برای افزایش جوانهزنی کهور ایرانی استفاده نمود. بهویژه این که کهور ایرانی دارای مشکل جوانهزنی است؛ اما با توجه به تأثیر منفی درمنه دشتی بر رشد و جذب عناصر غذایی در کهور ایرانی کشت این دو گیاه باهم در مراتع خشک توصیه نمیشود.

دو گونه مرتعی کهور و آکاسیای چتری (گبر) از خانواده میموزاسه، پوشش عمده درخت و درختچه های سواحل خلیج فارس و دریای عمان را تشکیل میدهند. این دو گونه گیاهی سالیانه مقادیر زیادی سرشاخه (برگ و ساقه های جوان) و میوه (نیام) تولید میکنند که غنی از پروتئین و مواد معدنی هستند و بوسیله دام ها از جمله بز، شتر، گاو و حیات وحش مصرف می شوند. این مطالعه سه منطقه را که پوشش عمده کهور و آکاسیای چتری (گبر) استان هرمزگان را تشکیل میدهند در برگرفت که در آن از دو بخش گیاه سرشاخه یکساله و نیام تعداد 240 نمونه جمع آوری شد و پس از مخلوط نمودن و کدبندی تعداد 60 نمونه (5 نمونه از هر بخش گیاه در هر منطقه) تهیه و مورد تجزیه شیمیایی قرار گرفت. میانگین تجزیه شیمیایی اندام های مورد آزمایش نشان داد که میزان پروتئین خام، چربی خام، الیاف خام، خاکستر، کلسیم، فسفر به ترتیب در سرشاخه کهور 10.16، 1.6، 23.5، 9.8، 2.5، 0.07 درصد، در نیام کهور 15.12، 1.13، 16.6، 5.18، 0.69، 0.12 درصد در سرشاخه یکساله آکاسیای چتری (گبر) 16.6، 2.4، 18.3، 6.8، 0.72، 0.19 درصد و در نیام آکاسیای چتری (گبر) 21.6، 0.73، 21.1، 7.9، 0.92 و 0.21 درصد می باشد. مواد خوراکی یاد شده بر روی 8 راس بز نر اخته شده مورد تغذیه قرار گرفت و ضرایب قابلیت هضم ماده خشک، پروتئین خام، الیاف خام و عصاره عاری از ازت به ترتیب در سرشاخه یکساله کهور 54.74، 40.52، 51.57، 69.52 درصد و در نیام کهور 60.98، 48.1، 51.3، 71.1 درصد و سرشاخه آکاسیای چتری (گبر) 58.71، 50.70، 37.91، 78.17 درصد و در نیام آکاسیای چتری (گبر) 64.56، 47، 54.29 و 80.85 درصد اندازه گیری شد.